چهارشنبه ۱۷ آذر ۱۳۹۵ - Wednesday 7 December 2016
کد خبر : 16898
تاریخ انتشار : سه شنبه ۲۰ مهر ۱۳۹۵ - ۷:۵۱
6 views بازدید

دانلود انیمیشن [نقد] وال·ای – WALL·E

    از زمانی که انیمیشن می دیدم و وارد برزخ پر نقش و نگار و رنگارنگ پویانمایی‌های جذاب شدم، انیمیشن های پیکسار توجهم را به شکلی خاص به خودشان جلب می کردند. تخیلات پیکساری شگفت انگیز بودند و با همان تخیلات، هرگاه بیکار می شدم، در ذهنم داستان دیگری می ساختم و آن را آنقدر گسترش می دادم تا به پایانی خوش برسم و […]

 

 

از زمانی که انیمیشن می دیدم و وارد برزخ پر نقش و نگار و رنگارنگ پویانمایی‌های جذاب شدم، انیمیشن های پیکسار توجهم را به شکلی خاص به خودشان جلب می کردند. تخیلات پیکساری شگفت انگیز بودند و با همان تخیلات، هرگاه بیکار می شدم، در ذهنم داستان دیگری می ساختم و آن را آنقدر گسترش می دادم تا به پایانی خوش برسم و از سیاه چاله‎ی قدرتمند تخیلات پیکساری رها شوم. چرا که به شدت آن ها را متفاوت از دیگر تخیلات می‌دانستم و هیچ اثری از والت دیزنی، دریم ورکز یا پارامونت نمی توانستند جای درهای شگفت انگیز کارخانه هیولاها، قدرت‌های خارق العاده خانواده شگفت انگیز یا حتی اسباب بازی‌هایی که زنده می شدند را برایم بگیرند. جذابیت پیکسار پس از وارد کردن تخیل به یک فاز جدید برایم این بود که عموما پس از تماشای انیمیشن، از انسان های دیگر با سنین مختلف در مورد انیمیشن نظرخواهی می کردم و هرکدام پاسخ های متفاوتی می‌دادند. هرکس یک برداشت از انیمیشن انجام می داد و دیدگاه‌ها بسیار متفاوت بود. یکی می‌گفت نمو رنگ‌ها و نقش‌هایش بی‌نظیر است. دیگری می‌گفت رابطه پدر نمو و پسرش بسیار جذاب هستند. شخص دیگری بود که می‌گفت آن ماهی آبی کم حافظه جذابیت خاصی در انیمیشن دارد. جالب است این دیدگاه‌ها فقط برای یک انیمیشن بودند! همان موقع بود که به شگفت انگیز بودن و عظمت پیکسار پی بردم که اگرچه هیچگاه کارگردانانش مورد توجه قرار نگرفتند، اما استودیو اش با الهام گیری صحیح از آثار میازاکی، هر کارگردانی را که وارد گردانه می کند، با رضایت یک شاهکار غیر تکراری و خلاقانه دیگر ازش خارج می کند. همه از زیبایی‌های آثارش لذت می‌برند و همانطور که در نقدم از زندگی یک حشره نوشتم، پیکسار تمامی مشکلاتش را پشت سر گذاشته و با استفاده از نتایج به دست آمده از تجربیات، آزمون و خطاهایش و قمارهایی که در زندگی یک حشره (البته در یکی دو انیمیشن دیگر، ریسک و قمار نیز انجام داده است که بعدا به آن‌ها خواهم پرداخت) انجام داد، به ثبات رسیده و حال دارد با همین فرمول پشت سر هم انیمیشن‌هایش را به نتیجه می‌رساند. اما پس از تماشای انیمیشن وال-ای، در برخی نقاط نمو را می‌توانم تنها انیمیشن مرتبط به وال-ای از لحاظ ساختار، آن هم فقط در یک مورد بدانم. وال-ای بسیار به نسبت نمو متفاوت است. ولی مانند نمو، پیامی از سوی پیکسار به منظور تلاش برای حفظ محیط زیست است.

 

 

 

 

داستان انیمیشن وال-ای از انسانی صحبت می‌کند که ۷۰۰ سال پیش به علت سمی شدن خاک و منابع توسط امواج رادیو اکتیو، توسط سفینه‌ای غول پیکر قدم به فضا می‌گذارد و در همان فضا می‌خواهد زندگی‌اش را ادامه دهد. در صورتی که یک روبات به نام وال-ای را قبل از رفتنش ساخته و در زمین گذاشته تا زباله‌هایشان را توسط محفظه‌ای که در شکمش قرار دارد فشرده کند و آن‌ها را مرتبط و منظم کنار یکدیگر قرار دهد. اما انسان پس از ۷۰۰ سال بالاخره قصد فرستادن یک روبات جستجوگر به نام ایو به زمین می‌کند و وال-ای عاشق این روبات می‌شود! وظیفه این روبات یافتن یک گیاه زنده بر روی کره زمین است که اتفاقا از شانس وال-ای، ایو آن را پیدا می‌کند و سفینه دنبالش می‌آید. وال-ای همراه سفینه به ایستگاه فضایی انسان‌ها می‌رود و سعی در پیدا کردن ایو و پس از آن، نشان دادن گیاه به فرمانده است. چرا که اگر گیاهی کشف شود انسان باید به زمین برگردد و چند روبات در ایستگاه فضایی هستند که نمی‌خواهند این قضیه تحقق یابد. حال که دارم در مورد وال-ای برایتان می نویسم، اگر بخواهم خاص ترین انیمیشن پیکساری را انتخاب کنم، انیمیشنی که با همه آثار دیگر پیکسار تفاوت دارد و از شیوه های روایت متفاوت و خلاقیت های دیگری استفاده می کند وال-ای را انتخاب می کنم. (که در غیر این صورت در حال نقد انیمیشن دیگری بودم) نمی توان گفت وال-ای بهترین اثر است. در این شکی نیست که وال-ای ساختار نزدیک به دیگر انیمیشن‌های پیکسار دارد، چندلایه است و از دیگر انیمیشن های معمولی ساده که پس از چند ماه اکران به فراموشی سپرده می شوند چند پله بالاتر است. ولی از آن سو نمی تواند به رونشناسی فوق العاده‌ای که در پس ایده‌ی انیمیشن ظاهر و باطن دارد برسد یا تخیلات بی حد و مرز کمپانی هیولاها را به تصویر بکشد. بلکه می گویم خاص ترین اثر پیکسار است که تمام معادلات و فرمولات پیشین پیکسار از لحاظ نمایشی را زمین می‌زند و در عین حال قالب و خمیر مایه اصلی آثار پیکسار را هم در خودش جای داده است. مانند آثار پیشین پیکسار چند لایه و لذت بخش برای تمام اقشار تشنه آثار جدید خلاقانه است. اما از آن سو چند اصل مهم نمایش مدرن را تغییر می دهد و نادیده می گیرد و پل می زند به آثار کلاسیک و به بیننده نشان می دهد که چگونه با ترکیب سینمای کلاسیک و سینمای مدرن می توان یک اثر کاملا پخته شده ساخت. وال-ای علاوه بر آن که متفاوت است، بی نظیر نیز هست. هم به این دلیل که اکثر زمانی که ازش می گذرد بدون دیالوگ و صامت است، هم به دلیلی که پیش از این گفتم، یعنی پیام بشر دوستانه‌اش که تنها شباهتش به در جستجوی نمو است.

 

 

 

 

اگر بحث از این شود که سینمای صامت محبوب تر است یا سینمای ناطق، قطعا همه سینمای ناطق را بیشتر دوست دارند. مگر معدود منتقدانی که علاقه خاصی به کمدی های چارلی چاپلین یا باستر کیتون دارند و در هر صورت از تماشا کردن آن‌ها لذت می‌برند. بسیاری از ما سینمای مدرن را بهتر از دوران صامت می شناسیم و آن را برتر می دانیم. چرا که دیالوگ دارد. همین! به دلیل وجود دیالوگ، بازیگری در سینما بیشتر به سمت واقعیت می رود و درک مطلب برای بیننده آسان تر می شود. حتی کارگردان می تواند داستانش را راحت تر دچار پیچش کند و بیننده را فریب دهد تا اثرش خشک و تکراری و دارای کلیشه نباشد. خب این درست است. اما هنری که سینمای صامت دارد، بسیار خاص و غیر قابل تکذیب است. اگر فقط چند کمدی صامت ساده از چاپلین یا کیتون تماشا کنیم، متوجه اوج هنر بازیگری در سینمای صامت می شویم. پانتومیم، حرکات بدن و فرم صورت گزینه های مهم بازیگری در آن دوران بوده اند. چرا که دیالوگی برای رد و بدل شدن وجود نداشت و تنها بازی بازیگران هنرمند آن دوران بود که سیر تا پیاز داستان را ارائه می داد و بیننده را از هر جهت شیرفهم می کرد. مخاطب فیلم‌های صامت کافی بود بنشیند و از اول تا انتهای فیلم را ببیند و در همان حال یک بسته پاپ کورن نوش جان کند و نگران هیچ ضعف داستانی‌ای نباشد. در هر صورت اگر پس از به اتمام رسیدن فیلم از تماشاگران درخواست ارائه خلاصه از داستان فیلم می‌کردید، هیچ کس مشکلی نداشت. در حالی که اگر ما با جمعی از خانواده بخواهیم مسابقه پانتومیم دو به دو نفره تشکیل دهیم و کلمه ای ساده مانند “کارت بانکی” برایمان به قرعه بیفتد، نمی دانیم با چه حرکتی انتقال مفهوم را شروع کنیم! نکته جذاب وال-ای همین است. توانایی انیمیشن برای پیاده سازی نمایش صامت در یک اثر نمایشی قرن بیست و یکمی. این خودش یک پوئن مثبت است. اما آنجایی از وال-ای تحسین برانگیز می‌شود که تنها وسیله های بازیگری شخصیت‌ها، چهار چشم از دو ربات غیر انسان نماست و با آن هرچیزی خلق می کند! نمایشی تحسین بر انگیز و هنرمندانه که خنده، عشق، غم و هرچیزی را به هنر سینمای صامت را به ما نشان می دهد. بالا و پایین آمدن چشمان وال-ای، و فرم های ایموجی وارانه ی چشمان ایوا هر کاری می توانند انجام دهند. این دست به تغییر زدن پیکسار برای نمایش، نحسین بر انگیز است. اگر بحث از سینمای صامت و اجرای آن به شکلی مدرن باشد، وال-ای به بهترین شکل آن را اجرا می کند و بیننده را آزاد در صندلی اش قرار می دهد تا بدون ذره ای تفکر اضافه و برداشت خسته کننده از دیالوگ‌هایی که هیچ کمکی به روند داستان نمی‌کند، برخی اوقات تند تند بیان می‌شوند و در برخی آثار به شدت هم کار را شلوغ کرده‌اند، فقط نمایش عاشقانه ای را ببینند که می تواند همراه با یک موسیقی متن دلپذیر، مایحتاج تمرکز و تفکر آسوده خاطرانه آنها در فضای خلوت و بی سر و صدای زمین ۷۰۰ سال آینده را فراهم کند.

 

 

 

 

اما هشدار پیکسار به نسل جوان‌تر بشر از همان اول انیمیشن وجود دارد و آن را بسیار دوست داشتم و آن هم نشان دادن نمایی کامل و در عین حال ترسناک از انسان ۷۰۰ سال آینده بود. جالب است بسیاری از آثار آخر الزمانی که در مورد تمام شدن منابع زمین هستند، از ناامیدی و تلاش انسان برای بقا صحبت می‌کنند. اما وال-ای دقیقا عکسش را نشان می‌دهد. انسان بسیار خوش و خرم است، در فضایی که هیچ گاه منابعش تمام نمی‌شود زندگی می‌کند و با توجه به منابع غنی‌ای که دارد و هیچ تحرکی هم لازم نیست انجام دهد، چند برابر یک خرس پاندا چاق شده است! (البته حالت دیگری غیر از این دو حالت برای آینده بشر وجود ندارد.) اما وال-ای در خوش بینانه ترین حالت ممکن دارد آن را پیش بینی می‌کند و به شکلی منطقی و متقاعد کننده، انسان را نگران آینده فرزندانش می‌کند. آن‌ها در ناز و نعمت زندگی خواهند کرد و هیچ مشکلی نخواهند داشت. جز اینکه اگر از روی صندلی‌شان به غیر عمد زمین بیفتند، ناگهان چند روبات هجوم میاورند و می‌گویند: «حرکت نکنید رییس! ما شما را روی تخت برمی‌گردانیم!» حتی در سکانسی که آن زن تصویر رو به رویش قطع می‌شود و قادر به تماشای اطرافش می‌شود، تازه می‌فهمد دنیای کوچک درون سفینه هم چقدر برایش ناشناخته است و هیچ کس دیگری جز او متوجه این قضیه نیست. جایی که فرمانده‌شان دفترچه راهنمای کاغذی مربوط به بازگشت به زمین را برمی‌دارد و می‌خواهد با صدایش کاغذ را به حرکت در آورد، گویا انیمیشن تیر خلاص را به محل هوشیاری مغز مخاطب می‌زند تا اگر انسان به همین آسودگی تن به تکنولوژی و امکانات دیجیتالی بدهد، چنین چیزی در انتظارش خواهد بود. و جالب تر از آن وال-ای در سکانسی که فرمانده از کامپیوتر در مورد زمین می‌پرسد و هیچ چیزی نمی‌داند، و بعد از کلی سوال مختلف شگفت زده از پای کامپیوترش بلند می‌شود را باید کنایه‌ای به کسانی دانست که هنوز محل زندگی خودشان، سیاره زمین با این همه عجایب و شگفتی نمی‌شناسند و تلاشی برای شناختن آن هم انجام نمی‌دهند. وال-ای علاوه بر یک عاشقانه خلاقانه روباتی، یک فیلم صامت هنرمندانه و طعنه به دنیایی که لحظه به لحظه تکنولوژی دارد جای فعالیت انسان را می‌گیرد، نمادی از تلاش برای حفظ طبیعتی است که حتی تماشا کردن رشد یک گیاه در آن هم شگفت انگیز، اما پنهان از چشم انسان محسوب می‌شود.

 

 

 

 

بنابراین باری دیگر همان حرف ابتدای نقدم را می‌زنم که وال-ای بهترین نیست اما خاص ترین است و در راستای هدفی فرهنگی و محیط زیست دوستانه ساخته شده است. تمامی آثار استودیو پیکسار بر مفاهیم روانشناسانه و جستجو در شخصیت انسان‌ها می‌پرداختند. حداقل شباهت را می‌توان نمو دانست که انسان‌های احمق و به تکامل نرسیده‌ای را به تصویر می‌کشد که موجودات زنده را مانند تجهیزات تزئینی برای دکورهایشان وارد خانه می‌کنند. انیمیشن‌های پیکسار یا تخیل را درون واقعیت نشان می‌دادند، مانند ظاهر و باطن، داستان اسباب بازی و شگفت انگیزان (که بیشتر به روانکاوی تمرکز داشتند)؛ یا واقعیت را درون تخیل نشان می‌دادند. مانند کمپانی هیولاها یا ماشین‌ها (که ایده‌های جذاب تخیلی، همراه با یک پیام اصلی و کلی داشتند). اما وال-ای به سبک علمی-تخیلی وارانه‌ای، واقعیت و تخیل را یکسان در همدیگر مخلوط کرده است و به هرکدام به یک اندازه بها داده است. اگرچه به وال-ای مانند دیگر آثار استودیو پیکسار آنطور که حقش است توجه نمی‌شود. اما انیمیشنی است که به احتمال زیاد تا ۷۰۰ سال دیگر انسان یادش می‌افتد و خودش را با آن شرایط انسان‌های آن مقایسه می‌کند!

 

منبع: پارک انیمه

 

» نام: وال-ای – WALL·E
» سال تولید: ۲۰۰۸
» کارگردان: Andrew Stanton
» شرکت تولید کننده: Pixar Animation Studios, Walt Disney Pictures
» کشور تولید کننده: آمریکا
» زمان: ۹۸ دقیقه
» پیوند: IMDB
» دانلود و تماشای آنلاین: Minitoons

منابع : ناموجود
نویسندگان : ناموجود
چه امتیازی می دهید؟
5 / 0
[ 0 رای ]

برچسب ها :

ناموجود
ارسال نظر شما
انتشار یافته : 0 در انتظار بررسی : 192
  • نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
  • نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.

 

نوشته‌های تازه

تبليغات تبليغات تبليغات تبليغات